2026, nadchodzący rok: forex i klimat w porządku dziennym

Rok 2026 zapowiada się jako laboratorium na świeżym powietrzu, w którym dynamika rynku Forex i kryzysy klimatyczne nie są już zmiennymi niezależnymi, ale dwiema stronami tej samej geopolitycznej monety. Globalna narracja jest teraz podyktowana agresywnym powrotem do amerykańskiego protekcjonizmu i restrukturyzacją szczytów finansowych, z reperkusjami, które przekształcają rynek walutowy w termodynamiczne pole bitwy z wyczuwalnymi napięciami, w tym napięciami środowiskowymi.

styczeń 2026
Podatki, zawsze podatki

W sercu tej burzy monetarnej i klimatycznej rozgrywa się walka prawna o uniwersalne cła Donalda Trumpa. Możliwość ograniczenia przez Sąd Najwyższy władzy prezydenckiej do nakładania szerokich ceł powoduje bezprecedensową zmienność. Jeśli Trump wygra, nastąpi strukturalne wzmocnienie dolara, napędzane wymuszoną poprawą bilansu handlowego, ale po wysokiej cenie dla walut rynków wschodzących.

Jednakże ryzyko kryzysu fiskalnego związane ze zwrotem podatków już pobranych (z obudową Costco na linii frontu) Waży jak miecz Damoklesa na grzbiecie. Sam Donald Trump nazwał sytuację kompletnym bałaganem. „Jesteśmy skręceni” Powiedział w styczniu w Truth Social, ponieważ administracja nie ma prostego mechanizmu zwrotu takich kwot bez wykopywania dziury w budżecie federalnym.

Nagła dewaluacja dolara jest zatem nadal możliwa, jeśli inwestorzy zauważą złagodzenie dyscypliny fiskalnej w Waszyngtonie.

Jednocześnie amerykański sektor czystych technologii jest szczególnie osłabiony przez taryfy. Nadal jest podatny na spowolnienie, które zagroziłoby postępom kraju w zakresie technologii niskoemisyjnych i redukcji emisji gazów cieplarnianych, a także przywództwu zdobytemu w ostatnich latach w tej szybko rozwijającej się branży. Pamiętajmy również, że w 2020 roku, podczas pierwszej kadencji Trumpa, Stany Zjednoczone po raz pierwszy wycofały się z porozumienia paryskiego, co osłabiło międzynarodową współpracę klimatyczną. W 2025 r. drugie zrezygnowanie z umów, oficjalnie obowiązujących od stycznia 2026 r. Chociaż nie jest to bezpośredni efekt ceł, polityka protekcjonistyczna jest częścią szerszej logiki wycofywania globalnych zobowiązań, zmniejszając presję na ambitne środki klimatyczne.

Euro de la Defense

Europa jest uwięziona w walucie pieniężnym. Strategia Trumpa Europeizować Ukraiński konflikt, przenosząc obciążenie finansowe na partnerów NATO, wyczerpuje płynność ze Starego Kontynentu.

Euro walczy o utrzymanie parytetu z dolarem, podczas gdy kraje europejskie są zmuszone do przekierowania środków pierwotnie przeznaczonych na coś innego, a nawet na wyzwania transformacji ekologicznej, na wydatki wojskowe i ponowne uzbrojenie. To nie przypadek, że w miarę jak wpływ na klimat staje się coraz bardziej oczywisty i droższy, w ciągu ostatnich 18 miesięcy obserwujemy stopniowe i niewidoczne cofanie się niektórych z głównych filarów Europejskiego Zielonego Ładu. Nie żeby planeta była wyraźnie splądrowana, ale seria małych niepowodzeń i opóźnień nastąpiła po sobie bez zbytniego hałasu, zatrzymując się w połowie transformacji, która pozostaje niezbędna.

Na przykład po wycofaniu rozporządzenia SUR w 2024 r. Komisja Europejska zaproponowała w 2025 r., poprzez pakiet Omnibus, nieograniczone przedłużenie zezwoleń na pestycydy i biocydy, eliminując obowiązkowe okresowe przeglądy.

Najnowszy zwrot? Porzucenie zakazu sprzedaży nowych pojazdów spalinowych w 2035 r. Komisja wycofała się, dążąc do zmniejszenia emisji o 90%, podczas gdy jedna czwarta samochodów sprzedawanych na świecie jest już elektryczna.

Wenezuela i petrodolar 2.0

Ambicja rządu amerykańskiego zaczyna pojawiać się między liniami, a tym bardziej między liniami: rozszerzyć wykorzystanie paliw kopalnych, których Stany Zjednoczone są pełne, poprzez maksymalizację uduszenia jak największej liczby zapasów ropy naftowej. Upadek Maduro w styczniu i skojarzenie Caracas z Waszyngtonem przywracają amerykańską hegemonię energetyczną, która wspiera dolara. Kontrola rezerw Wenezueli pozwala Stanom Zjednoczonym na rozważenie globalnych kosztów energii, oferując przewagę konkurencyjną swojemu krajowemu przemysłowi kosztem katastrofalnego rekordu środowiskowego.

Luty 2026

Wielka Północ

Kryzys dyplomatyczny między Stanami Zjednoczonymi a Danią dotyczący proponowanego zakupu Grenlandii wprowadza nową zmienną na rynku walutowym.

W sercu Trumpa naprawdę liczą się tylko dwie „Pani”. I nie, nic dziwnego, że żadna z nich nie jest dla Melanii: to Wojsko i Górnik. Te dwa strategiczne czynniki są w centrum amerykańskich roszczeń dotyczących Grenlandii.

Przyspieszone topnienie pokrywy lodowej naraża złoża ziem rzadkich niezbędne dla sztucznej inteligencji, akumulatorów do samochodów elektrycznych, supremacji technologii czystych, przemysłu smartfonów... i lista jest kontynuowana. Link tutaj jest oczywiście brutalny. Globalne ocieplenie tworzy możliwości zysku, które napędzają spekulacje w zasobach Północy. Europejski opór wobec tego podbój terytorialny dodatkowo podkreśla podział w obrębie bloku atlantyckiego.

Kevin Warsh i koniec złota jako bezpieczna przystań?

Powołanie jastrząb Kevin Warsh na czele Rezerwy Federalnej, po gwałtownym konflikcie instytucjonalnym z Jerome Powellem, zdenerwował hierarchię aktywów bezpieczeństwa. Rynek zareagował drastycznym spadkiem złota i srebra.

Inwestorzy, widząc Warsha jako sojusznika inflacji, stawiają na silny dolar i wysokie stopy procentowe. Ale w rzeczywistości koniec niepodległości Fed, symbolizowany przez dochodzenia Departamentu Sprawiedliwości przeciwko Powellowi, podważa zaufanie do dolara jako waluty bezpiecznej przystani, podobnie jak ostatnie widoczne poparcie Warsha dla polityki Trumpa, która opowiada się za niskimi stopami procentowymi.

Chociaż jeszcze nic nie zostało podjęte decyzje, spadek cen złota i srebra, a także spadek na giełdach sugerują, że inwestorzy uważają obniżki stóp za mało prawdopodobne w erze Warsh, a stabilność pozostaje warunkiem sine qua non każdej inwestycji długoterminowej.

luty - marzec 2026

Opór zielonych miast

W obliczu tych napięć makroekonomicznych Francja przygotowuje wybory samorządowe w 2026 roku z inną perspektywą wspieraną przez ekologiczne ratusze miast. Podczas gdy mocarstwa walczą o zasoby, miasta takie jak Lyon czy Bordeaux pozostają na kursie. W Lyonie emisja CO2 spadła o 36% w ciągu sześciu lat, a zanieczyszczenie dwutlenkiem azotu zostało praktycznie wyeliminowane. Odrzucając logikę nieograniczonego wzrostu, administracje te przekształciły dzielnice takie jak Part-Dieu, uniemożliwiając im przekształcenie się w betonowe wyspy ciepła.

Rok 2026 określi, czy ten lokalny opór, który jest zlokalizowany i rozproszony, może służyć jako model, czy też pozostanie wyjątkiem w świecie zdominowanym przez konflikty zasobów i zmiany klimatu.